Pió ’d sèint ân indrē, a Curèş, girêva la vōs che a Chêrp, indla piâsa dednâns al Castèl, un giramònd al fêva cumbâter un ōrs còunter la gînt: chi a gh la cavêva a vînser as metîva in sâca dēş frânch, che alōra j ēren quèl, cme dîr sînch dé ’d pêga ’d un braciânt.
Indl ustaría ‘d Curèş, Caifa – un umòun fôrt, cun dō spâli ch a parîven un armâri – in parlêva cun dû so amîgh, Ciabà e al Caléf. Dēş frânch a fèven gôla e pó as dgîva in gîr che l ōrs l ēra vèc, bōls che sembrêva quêsi ch al gh és da tirêr j ultòm.
Acsé, al dé dôp, indal dopmeşdé, i trî amîgh j ân ciapê só la biciclèta e in andê a Chêrp per vèder s as prîva fêr. Indla piâsa a gh ēra bèle un móc ed gînt là indō gh ēra al giramònd e al so ōrs. L ōrs l ēra şaquê in tèra, cun na cadèina al côl; l ēra prôpria vèc, al pèil tót sculorî e al tirêva mêl al fiê tânt ch al parîva un landèin tânt ch al fêva fadîga. Lé vşèin a l ōrs a gh ēra un başlôt cun dla crósca, dl’ êrba tridêda, di pòm mêrs… e dl êtra rôba ch la parîva sigòla o fôrsi âj.
Al so padròun, al giramònd, al sbrajêva cun tóta la vōş ch al gh îva che l ōrs al gnîva dala Transilvania, che la so specialitê l ēra la lôta greco-romana, mó ch l ēra mia pericolōş, ch an al muşghêva e al şgranfgnêva mia.
- «Avanti, signori! Chi butta a terra l’orso vince dieci lire». E, indal stès tèinp al şvintajêva al biglièt da dêş frânch cme s l a fósa la bandēra.
Caifa al pinsêva bèle d avèir in sâca al prèmi, tânta l ēra la vòja ch al gh îva d chî dēş frânch. E i so amîgh, un pô malégn, al pumpêven só:
- «Dai Caifa, té t egh la pō cavêr. Fà vèder la to fôrsa!»
Aōora Caifa l à alvê só un brâş e al s ē fât avanti:
- «A vègn mé!»
Al giramònd, tót cuntéint pr avèir catê un clièint, al s ē şgagiē a mèter la muşarōla a l ōrs, pó al l à şlighé. A Caifa al gh à dê un giubét biânch intânt ch al s e-spurchésa mia i vistî. Cojósi, quând l ōrs al s ē alvê só in pē l ēra pió êlt ed Caifa e an parîva piò ch al fōsa adrē a murîr e tót còst l à fât… un quêlch efèt a Caifa!
Al padròun dl ōrs l à dê al vìa al cumbatimèint cun na trunbéta ’d lata, ch la fêva pèèèèèè.
L ōrs l ē gnû avanti e l à pugê subét i sampòun davanti inséma al spâli ’d Caifa. La bèstia l ēra piò êlta, pió grôsa e la bşêva bèin ed pió ’d Caifa. L’ōrs al s ē chinê un pô, pó l à tachê a tirêr al fiê inséma a la ghégna ’d Caifa, nêş cûntra nêş, al mûş cûntra la so bòca.
Dôp dû secònd Caifa l à brasê l ōrs, l à trabalê un pô, pó a gh ân mulê al gâmbi e l ē casché a l indrē lòung destèiş in tèra, e l ōrs inséma.
Trî cōlp ed trumbèta j ân dét che al cumbatimèint l ēra finî. L ōrs, tót tranquél, l ē turnê al so pôst e al s ē şaquê cme préma.
Invēci, per tirêr só Caifa a gh ē vrû la fôrsa di so dû amîgh. A parîva quêsi ch a gh fósa gnû mêl e a s sintîva ânch un udurèin mìa tânt bòun ….
Caifa al barbajêva sōl:
- «Al m à sfişiê… »
A gh ân dê un grapèin per fèrel arvgnîr, acsé che dôp d un pô a gh l à cavêda a spieghêres, tót sèri sèri, cma s la fósa stêda la côşa pió naturêla dal mònd:
- «Al fiê d l ōrs al pusêva d âj!»
